Mintraching

Op zoek naar een prettige stop vinden we deze plaats in Mintraching, ergens godverloren tussen de velden!

Zoals Mol zijn zandputten heeft, heeft dit dorpje zijn grindputten. En zoals Mol het Zilver en andere meren heeft, heeft dit dorpje deze zwem- en visvijver. Met aan de kant drie rudimentaire camperplaatsen. Wat wil zeggen: ’t gras is kort gereden, er is wat kiezel gestort zodat je proper staat. Verder niks, nada … geen water, geen stroom, geen verlichting! Wat een opluchting. Moederziel alleen aan de oevers van een prachtige vijver, af en toe een wandelaar met z’n hond. Een ongestoorde nacht, zoals je zelden of nooit meemaakt. Fantastisch!

Manillen, hersengekraak! Het eerste spelletje win ik vlot maar dan keren de kansen. Zal ik het op het talent van m’n chef steken of heeft het toch meer met chance te maken? Back in time! Want geen stroom betekent ook geen GSM, geen laptop… dus zoals vanouds: kaartpelen, boek lezen en op tijd naar bed!

M’n drie boeken van Leïla Slimani heb ik ondertussen uitgelezen. Aanrader! Niet alleen omwille van het verhaal maar zeker ook om het mooie woordgebruik, de prachtige zinswendingen, de eenvoud van pure taal. Ik heb er van genoten.

En tussendoor worstel ik me door het boek ‘Het Westen’, een 4000-jarig geschiedenisverhaal. Ja, ‘k weet het! Je moet het me niet onder m’n neus wrijven! Saaaaaaaiiii! Maar lezen is in deze meer dan ontspanning, het is verhelderende inspanning en een uitdaging om vol te houden, ook al heb je de neiging om het boek opzij te schuiven… doorgaan! Als je per keer 20 blz leest dan ben je goed bezig. En zonder voetnoten 561 blz. Nog ff bezig dus!

Vanmorgen in alle vroegte al een wandeling met Ozzi, die ligt hier nu godzalig te ronken aan m’n voeten terwijl Suzy zich verder bekwaamt in haar artistieke uitdagingen. Haar schepsels worden met de borstelstreek mooier, verfijnder. Niet alleen in de keuken is ze creatief.