Dan toch …

De vlag dekt de lading!

Inderdaad, het wordt opnieuw Hongarije! We hebben lang getwijfeld.. het is zo ver, we waren er al zo vaak, we hebben alles al gezien, we …

Ach, al die bedenkingen! En dan komt er nog een berichtje van Judit. ‘Komen jullie? We zouden zo graag hebben dat jullie op onze familiebijeenkomst waren.’ Wat denk je dan?

Even later stuurt Karsci me een foto van het grafmonument voor Zsuzsa. Hij nam ons in het verleden al eens mee naar het kerkhof rond Allerheiligen. En dan stonden we voor zijn graf, letterlijk! En omdat het kerkhof gedeeld wordt door Rooms-Katholieken en Gereformeerden ligt zijn graf pal op de grens.Vallika zal begraven worden in het Katholieke deel en hij in het Gereformeerde. … en daar is nu ook de laatste rustplaats van Zsuzsa, 51 jaar oud.

Het wordt dus deze keer een zeer emotioneel weerzien, we kijken er een beetje tegenop maar we voelen goed aan hoe belangrijk en ook helend het zal zijn, zeker voor Karsci, Valli en de rest van de familie. Waartoe wij dus ook gerekend worden ..

Je hoort het wel .. dus woensdag zijn we weg. De Mac hangt aan de stroom, heb ‘m net nog een klein poetsbeurtje gegeven, het. golfgerief veilig opgeborgen tot we terug zijn…

Over golf gesproken …!

In m’n broekzak vind ik vanmorgen een rekening van ‘The 19th Hole’ ofte het clubhuis. Na de wedstrijd van gisteren heb ik er enkele dingen op gekribbeld die me troffen en die ik niet wou vergeten. Hoe het juist ter sprake kwam weet ik niet zo goed meer (grrrr) maar onze medespeler Jimmy – toffe gast – had het op een bepaald moment over zijn opgroeiende kinderen. Hij had te weinig geslapen vannacht, het was Palmenmarkt en z’n kinderen – studeren allebei aan den unief – hadden hem uit zijn slaap gehouden. Om dat uur kwam de ene binnen, vertrok de andere, kwam … enfin, het was een komen en gaan van jewelste.

En over hun relaties! Neen, zijn dochter heeft een vriend, nog geen vaste vriend, ze waren in ‘situationship’ en hun relatie was niet exclusief. Wat wil zeggen … modder maar wat aan of zo? En ook al is ze nog maar 20, ze maakt toch al maar een profiel aan op Tinder. Ja man … Hij wist het zelf ook niet goed meer… Generatiekloof…dan is de mijne nog veel groter!

Maar een pareltje ontdekte ik in De Standaard van zaterdag. Uiteraard beheerst de gecombineerde aanval van Israël en de VS het nieuws, krijgen we dagelijks onze portie geweld, horror en lijden koudweg op ons bord gegooid. Groot nieuws als er ergens een Israëlier sneuvelt terwijl ze zelf twintig hulpverleners, drie journalisten en nog zoveel andere, vaak onschuldige toeschouwers over ‘de grens’ helpen. En natuurlijk is het regime van de moellahs en andere fanatici even verwerpelijk. Wat een somber beeld, wat een ellende! Tussen Tigris en Eufraat, bakermat van zoveel culturen. Het grote Perzische Rijk, hoe groots het ook was kent een rijke geschiedenis, een mooie cultuur. Suzy was er enkele jaren geleden met haar vriendinnen en ze vergaapten zich aan die eeuwenoude gebouwen, werden ondergedompeld in de warmte van de oeroude gebruiken, gefluisterde woorden … je. weet nooit wie er meeluistert.

Over die rijkdom van Iran staat een mooi artikel in de krant. Ik licht er enkele woorden uit, die meer dan woorden zijn… je voelt het wel!

‘Nafaram’, zo benoemen ze hun kind als hun adem.

Delam barat tang shade – ik mis je – mijn hart is nauw geworden voor jou

‘Hamsaye’ is hun woord voor buurman en betekent ‘degene met wie je je schaduw deelt’. Dat vind ik een heel mooie en heel warme.

Hamsaye, kan het mooier zijn?

Al mijn hamsaye’s, ik ga m’n wafels bakken! En dan is ’t weer Korneeltijd, examens zijn altijd een fijne tijd met deze ‘nafaram’.

Tot volgende, God weet waar, God weet wanneer …