Een eerste halte onderweg naar huis, niet in één keer al die km onder de wielen, maar langzaamaan, op zoek naar …
Ardagger, een onooglijk plaatsje in Oostenrijk. Kleine camperplaats, niet teveel heisa! En wikiloc wijst de weg! Door de velden waar naast het frisgroen van het najaarskoren de overvloedige weelde aan ‘pisbloemen’ een mooie gele toets toevoegt. En ‘hoogzitten’ en ‘torens’, om de honderd meter zie je er wel eentje staan. Een heerlijk stoofpotje van ree zal hier vaak op tafel staan, krijg er al goesting in!
Bergop, bergaf tja, we zijn voor iets in Oostenrijk toch? De wandeling loopt langs Ardagger Stift. Wat is dat nu ook, een stift? Kan me d’er wel iets bij indenken als ik de kerk binnenwandel, het prachtige plafond bewonder, het altaar, de schilderijen. Alles getuigt van een godsvrucht uit vervlogen tijden. Hoe dan ook, het wringt me toch ergens als ik dan in zo’n prachtig gebouw, dat eeuwenoude beleving uitstraalt merk hoe schril het hedendaagse er als een vreemd laagje opgelegd wordt… als je ge begrijpt wat ik bedoel!
Heb eens ff gegoogled. De ‘stift’ is geen klooster, geen abdij maar eerder een samenlevende genootschap van gelovigen. Blijkbaar stamt deze stift uit 1049, da’s toch al een tijdje geleden…en het heeft een woelig bestaan gekend. Teveel om allemaal te vertellen, wikipedia weet er alles van!
Maar nergens een cafeetje, een Stube om onze droge kelen te strelen met gerstenat! Verder dan maar!
Wandelen langs de Donau, de stilte gebroken door het gekwetter van de watervogels, het gegaggel van de echt talrijke Nijlganzen die hier ook door de velden waggelend gaggelend zich tegoed doen aan de groene grassprieten. Ontzettend mooie maretakken – voor een fortuin – in hoge populieren, de één na de ander. En verdorie, je kan er dus net niet aan … je arm tekort, je been niet plooibaar, je reikt en reikt maar noppes!
Maar nu wel een café gevonden … lekker die frisse pint!
Kom, spring maar achterop 
Plaats een reactie