Zo, tijd om verder te reizen! Pinnye ligt maar een halfuurtje rijden van hier, dus kunnen we ’t rustig aan doen, no rush! We hebben afgesproken in de vroege namiddag. Nog vlug in zo’n kisc ABC, ’t kleinste winkeltje dat je kent met enkel het broodnodige, wat water ingeslagen, je weet maar nooit!
Judit opent de poort in Pinnye en Karsci en Valli vallen van hun stoel, dit hadden ze helemaal niet verwacht. Complete verrassing! Minutenlang knuffelen, kussen, gedeeld verdriet woordeloos over je heen laten stromen en in elke vezel van je lijf voel je de diepe pijn van Karsci en Valli om het verlies van hun dochter, Zsuzsa.
But life goes on…
Arpi en Judit geven ons een rondleiding en zo kunnen we de vorderingen van dit ‘project’ plaatsen. Arpi is ‘een Pietje Precies’ en alles moet perfect zijn. Niemand kan aan zijn standaarden voldoen, dus doet ‘m alles alleen. Vooruitgang is dus een groot woord. Ze hopen over twee jaar hier te wonen, maar …
Maar… hij heeft ook nog tijd nodig om palinka te stoken. Het stookproces was juist afgelopen en dus moet de 80 l palinka ‘op flessen getrokken worden. Een tonnetje van 5 liter verdwijnt in onze Mac … kijken wie we er plezier mee kunnen doen!
Het is Paasweekend, dus komen de kinderen en het enige kleinkind ook langs. Daniël en Camilla, Gabor en Jasmin. Jonge, frisse mensen voor wie wij als deel van de familie ook met warme genegenheid overladen worden.
En dan moet er gegeten worden! Tja, je moet het gezien hebben om het te kunnen begrijpen! Alles gebeurt buiten, gekookt of opgewarmd wordt er in de garage die eigenlijk een multifunctionele ruimte is met een gedateerd gasvuur, een viertal diepvriezers en ijskasten, twee microgolfovens ..
En buiten onder het afdak staan de tafels, klaar om gedekt te worden. Enfin ik zal er enkele foto’s bijzetten, dan krijg je een beter idee.
Het is typisch Hongaars wat je voorgeschoteld krijgt, typisch plattelands dan. Niet wat je in je gedachten hebt .. geen goulash of van die toestanden maar wel de typische soep, Hongaarse vogelnestjes – ‘ t is niet voor niks Pasen – en andere schotels met zelfs voor ons vreemde, maar smakelijke gerechten. Overvloed! Maar geen probleem! Wat je vandaag niet eet, krijg je morgen nog eens. Misschien als ontbijt of later op de dag als hapje …
En als er palinka in overvloed is, dan moet hij vloeien! Arpi laat geen kans voorbij gaan, hij vindt altijd wel een excuus om toch maar weer die glaasjes te vullen…bor? sor? palinka? Het is er allemaal! (nu snap je ook waarom we zoveel water ingeslagen hebben).
En als de avond valt en iedereen terug naar z’n eigen huis in Sopron is … dan zetten we ons in de mobilhome van Karsci en Valli en bij nog maar een glaasje palinka worden herinneringen opgehaald. Google translate doet z’n best, maar het zijn de zuchten, de schouderklopjes, de hand die op je knie gelegd wordt die meer zeggen dan al die woorden. Tranen worden weggepinkt …
En de volgende ochtend begint alles opnieuw… maar eerst maak ik een lange wandeling met Ozzi, laat ‘m los in de wijde velden waar ik zo’n twintig dertig reeën tel, die nieuwsgierig hun hoofd optillen, startklaar om bij het minste gevaar er vandoor te gaan. Maar Ozzi gunt ze geen blik en alles blijft bij de stille schoonheid, ongestoord.
De éne dag lijkt hier verrassend veel op de andere! Zelfde rituelen, iedereen kent z’n plaats, z’n taak. Vooral ‘wachten’ blijkt hier een kunst, niets gaat hier snel. Arpi zet z’n bbq klaar, maar je weet niet wanneer hij die starten. Pasen, een familiefeest, dus iedereen is opnieuw van de partij. En ook de dochter van Arpi komt langs met haar vriend.
Een media-koppel, want ze hebben meegedaan aan de Hongaarse versie van ‘Temptation Island’. Hallo! Moet er nog zand zijn? Ik heb het zeker niet in m’n ogen! Moet gezegd, een aangename meid is het wel als je voorbij de glamour kijkt. Je kan haar trouwens vinden op oa Instagram als timea.torok, wat blijkbaar haar hoofdbezigheid is.
De bbq is ondertussen aangestoken, de felbesproken en aangeprezen Roemeense specialiteit van hamburgers, samen met gegrilde ananas, champignons en courgetteschijven liggen klaar … het is alleen wachten op de volgende gasten…Bela, Arpi’s vriend, en z’n familie komen ook langs. We beleefden samen al eens een reuf-reufparty, dus we kennen elkaar van vóór en nà de palinka … wat de raadselachtige glimlach verklaart…
De avond valt, iedereen vertrekt en Karsci heeft nog een goei fles wijn, die we soldaat maken terwijl we de foto’s van Zsuzsa bekijken. Moet een vreemd gevoel zijn! Het huis van je dochter leegmaken en zoveel dingen ontdekken waar je geen weet van hebt, instappen in haar leven als in een doos vol geheimen. Beetje bij beetje het beeld dat je hebt van je dochter bijsturen, aangename verrassingen, maar soms ook pijnlijke… Het doet wat met een mens!
Uitstap vandaag! Natuurpark ‘De Hoge Wand’ net over de grens in Oostenrijk. Verdomd koud op die Hoge Wand! Je kan er wel in The Sky Walk-en, naar een dierenpark – wat we thuis ook hebben – en mooie wandelingen maken. Je kan de bergbeklimmers in actie zien en mooie dagtochten maken. Maar dat doen we dus niet!
Paaseieren rapen, dat doen ze hier niet. Maar ze hebben wel een ander ritueel. De mannen gaan bij de vrouwen van de familie langs en mits een versje vragen ze de toestemming om een beetje parfum te mogen spuiten. Uiteraard zijn de dames tevree en belonen ze de heren met een gekleurd ei of een chocolade paashaas. Zo doet Arpi het ook bij Valli en -héél emotioneel – Karsci bij z’n dochter Judit. Arpi rijdt op de terugweg nog speciaal langs z’n dochter om hetzelfde ritueel te herhalen…
En dan is het weer avond! We maken er een korte avond van, morgen rijden we verder. Karsci probeert me wel te overtuigen om mee naar Berekfurdo te gaan, maar neen. Té ver, met deze prijzen voor de brandstof. Jammer maar helaas!
Het is een kort afscheid ’s morgens … moeilijke dingen moet je snel doen. Afscheid nemen, zeker in deze omstandigheden, is zo één van die moeilijke dingen… Op naar Bukfurdo, een dik halfuur van Pinnye, waar we ff gaan bekomen van alle emoties van de voorbije dagen. Onze geest en ons lijf een beetje rust gunnen …
Kom, spring maar achterop 
Plaats een reactie