Het was een beetje bekomen de voorbije dagen, misschien was ik op mijn verjaardag toch iets te diep (in het glas) gegaan, ik. voelde het de volgende dagen, dat kan ik niet ontkennen.
Heb me onledig gehouden met een beetje geprul: snoeihout opgeruimd, fruitbomen gesnoeid, mobilhome gepoetst aan de binnenkant en van veel rommel verlost. Want ook daar begin je te s tapelen zoals je in huis doet: een rommelschuif hier, nog wat andere nest daar en voor je ’t weet … rommel! En dan nog eens enkele uurtjes doorgebracht in de wachtrij aan de autokeuring: groen! Dus we kunnen weer (dromen van) vertrekken … laat die temperatuur maar wat oplopen, hou die regen en die nattigheid efkens tegen en we zijn er weer mee weg! Al zijn het dan maar ‘ontdek je plekje’- uitstapjes, het nieuwe jaar is dan ook weer van start gegaan!
En in de dode momenten verbaasde ik me tijdens de live-uitzending van de installatie van The Board of Piece al lang niet meer over het hoogmoedige gewauwel van die narcistische clown uit Washington. Al wie daar was … gatlikkende ja-knikkers of dromend van een plaatsje op het podium. Zelfs die infantiele Infantino .. Oh, haar huid is zo mooi, o ze is zo mooi en ze weet het … tja Epstein is niet zo ver weg zeker?
Lees ik daarnet nog dat de luchthaven van Florida voortaan President Donald J Trump International Airport zal heten! Gelukkig zal ‘m er mee zijn! Maar ongelukkiger nu de Supreme Court zijn taxes hebben afgekeurd … Enfin, alleen al over deze man kan je boeken schrijven en dat is waarschijnlijk wat hij wil… dus laten we zijn strapatsen maar opzij schuivend alert blijven, waakzaam!
Vandaag nog een leuke scramble-wedstrijd gespeeld met m’n vaste scramble-maat Peter. 41 punten maar net uit de prijzen gevallen. Niet erg, de balletjes vlogen weer, soms eigenzinnig juist niet waar je wou! Plezante formule, je kan al eens missen en als je de kans hebt een ongelooflijke bal slaan. Eerste negen holes: één birdie, vijfmaal par en drie boogies. Een balletje dat tergend traag naar de hole loopt en er halfover blijft hangen, grrrrr!!!! Alltijd fijn spelen met Peter, een tel-maniak. ik denk als je ‘m zou vragen hoeveel keer hij geademd heeft de eerste ronde, hij zou het je kunnen vertellen…
De Kastaars! Vandaag beginnen we aan ons tweede weekend. Wijzigingen, aanpassingen aan tekst, setting en scènewisselingen zijn de normaalste zaak van de wereld met onze regisseur/schrijver. Er is altijd ruimte voor verbetering. Het kan altijd iets sneller, de dialogen scherper …
Tweemaal een volle zaal dit weekend en dat voedt de interactie tussen publiek en spelers. Je hoort de reacties van je toeschouwers en dat lokt dan een antwoord bij jou uit, een grotere gedrevenheid, je legt automatisch meer in je spel. Mooie wisselwerking! Anders is het bij een dooie zaal, dat gebeurt ook! Dan lijkt het alsof je voor een muur speelt, geen gelach, geen gegniffel. Woordspelingen gaan de mist in, grappen worden niet begrepen. En dan sta je daar ook maar …
Maar het was een fantastisch publiek! En dus bezorgden we elkaar een aangename avond met een beklijvend stukje toneel. Daar doe je ’t toch voor? Na afloop een frisse pint, op tijd naar huis want morgen moeten we d’er weer staan!
Zo, laat de zaterdag dan maar beginnen! Eerst dit stukje afwerken, dan door m’n kranten bladeren, Ozzi z’n ochtendritueel , tasje koffie …
Geloof het of niet, toneelspelen gaat over meer dan op de scène staan! Deze namiddag mag deze jongen de toneelzaal, toiletten en kleedkamers gaan poetsen, de tafels gaan schikken voor de voorstelling van vanavond … ook dat behoort tot het privilége van lid zijn van één van de beste toneelverenigingen uit de verre omgeving. En mijne chef is gebombardeerd tot ‘moe kèis’, elke voorstelling zorgt ze er voor dat er ook hapjes zijn voor de toeschouwers, afhankelijk van het onderwerp van het toneelstuk kan dat variëren van een simpel kaas/saucissebord zoals nu tot weelderige tapasschotels in Fiori Ferrari. Aan inspiratie geen gebrek. Waarvoor dank, Chef, we profiteren er allemaal van! Maar ook die bordjes worden hier in de keuken voorbereid, dus …
Vooruit maar, er staat er hier eentje dwingend voor mijn neus te kwispelen, hij moet buiten.
Kom, spring maar achterop 
Plaats een reactie