Tja, het was echt wel met een bang hartje dat we naar de première gingen! De avond voordien was de spanning hoog opgelopen en was het net niet tot een clash gekomen tussen de regisseur en de geluids- annex beeldman. Iedereen zijn gelijk in die discussie zeker? Na de voorbije jaren ken ik het spelletje al wel een beetje. De spanning loopt op en dan moet de sjepappe opengedraaid worden om de druk te verlichten.
En dus speelden we met volle goesting het stuk ‘De Kastaars’. De eerste commentaren zijn lovend maar wij weten dat we nog wat aan fine-tunning moeten doen. Dat zal vanavond al gebeuren, zeker nu mijn zoons en aanverwanten in het publiek zitten. En uiteraard gaat er stevig applaus volgen, luidruchtig zelfs. Ze zijn altijd enthousiast bij zo’n gelegenheden, altijd prettig om mee te maken.
Alleen aan de slotscène is nog een hoop werk, die staat nog niet op punt en is nog ‘rommelig’ Ootello-onwaardig. Maar dat wordt deze namiddag nog op punt gezet en dan loopt het wel weer!
Er zijn toch enkele beklijvende scènes in het stuk en één van de meest beklijvende -denk ik – is de scène waarin Karel en ik elkaar terug vinden aan zijn ziekenbed. In die scène is het juist afmeten van de stiltes die je laat vallen zo belangrijk dat de impact ervan de scène draagt of breekt. Moeilijk afwegen … maar je voelt hoe je toehoorders de adem inhouden en net op het moment dat de lucht hen dreigt te ontsnappen, doorbreek je de spanning en grijp je hen opnieuw bij de keel… en elke voorstelling is er een ander publiek en elke voorstelling is dat afwegen, dat aanvoelen anders. Spannend, dat wel!
En nu zit ik nog te prullen met mijn blog! Op geen enkele manier krijg ik abonnees toegevoegd, kan ik geen berichten met jullie delen. Maar er wordt aan gewerkt! En dus schrijf ik nu maar voor mezelf in de hoop en de wetenschap dat ik dit op een later moment wel met jullie kan delen!
Happy Valentine!
Kom, spring maar achterop 
Plaats een reactie